Poniższy tekst dotyczy książki, która nie istnieje w oficjalnym obiegu. A przynajmniej jeszcze nie istnieje. To fikcyjny szkic krytyczny poświęcony możliwej wersji “Szczęśliwej ręki” funkcjonującej pod roboczym tytułem “Negatyw”.

Zestawienie dwóch wariantów “Szczęśliwej ręki” Kuby Kulasy, oficjalnej wersji wydanej przez Biuro Literackie oraz tekstu funkcjonującego pod podtytułem “Negatyw”, skłania do namysłu nad tym, jak stabilny jest właściwie utwór literacki. Pomysł udostępnienia równoległej, alternatywnej ścieżki lektury można odczytać jako gest bliski tradycji książek-wariantów, apokryfów i dzieł posiadających własny rewers. Nie chodzi tu jednak o prostą zabawę formalną. Siła tego projektu bierze się z innego mechanizmu: przy zachowaniu niemal całego szkieletu narracyjnego oryginału przesunięciu ulegają końcówki poszczególnych opowiadań. Niewielkie zmiany, czasem zaledwie kilkuzdaniowe, okazują się wystarczające, by przestawić sensy całej konstrukcji.

Właśnie w tych drobnych mutacjach najlepiej widać stawkę eksperymentu. “Negatyw” nie tyle buduje nową książkę od podstaw, ile sprawdza, jak dalece można odmienić jej ton, ciężar i metafizyczny układ sił, nie naruszając samego rusztowania.

Szczególnie wyraźnie widać to w opowiadaniu „Pies Jezusa”. W wersji kanonicznej finał pozostawia przestrzeń dla łaski, współczucia i pewnej formy symbolicznego włączenia zwierzęcia w porządek sensu. W “Negatywie” ta możliwość zostaje cofnięta. Gest bliskości nie dochodzi do skutku, a jego miejsce zajmuje doświadczenie porzucenia. W efekcie opowiadanie przesuwa się z rejestru religijnej ambiwalencji w stronę bardziej gorzkiej przypowieści o instrumentalnym wykorzystaniu słabszego istnienia. Nie chodzi tylko o zmianę emocjonalnego tonu. Zmienia się także podstawowe pytanie, jakie tekst zadaje o relację między cierpieniem a porządkiem świata.

Podobne przesunięcie dokonuje się w „Wielki Budda patrzy”. W wersji oficjalnej ożywiony posąg zachowuje dystans, który można odczytać jako znak wyższej wiedzy albo zgody na ludzką niedoskonałość. W “Negatywie” ten dystans zostaje osłabiony. Budda nie tyle trwa ponad światem, ile wydaje się wobec niego bezradny. Zamiast figury oświeconego milczenia pojawia się figura bezsilnego świadka. To pozornie niewielka różnica, ale jej konsekwencje są znaczące: jeśli w pierwszej wersji cierpienie pozostaje wpisane w porządek, którego człowiek po prostu nie ogarnia, to w drugiej coraz mocniej wybrzmiewa myśl, że żadna wyższa instancja nie gwarantuje już sensu.

Ciekawa jest także przemiana finału „Żółwia”. W opublikowanej wersji powieści zakończenie ma w sobie coś z ironicznego ukłonu wobec czasu, przemijania i samego aktu lektury. “Negatyw” przesuwa ten gest w stronę znacznie bardziej drapieżnej metafory. Literatura przestaje być tu miejscem oswajania doświadczenia, a zaczyna przypominać proces pasożytniczy, karmiący się energią autora, bohatera, może także czytelnika. To jeden z momentów, w których alternatywny wariant najmocniej testuje granice projektu, bo nie tyle dopowiada sens oryginału, ile wystawia go na próbę.

Dopiero zestawione razem te pozornie drobne zmiany pokazują, jak silnie opowiadania wpływają na całościową lekturę “Szczęśliwej ręki”. Powieść Kulasy od początku zbudowana była jako konstrukcja szkatułkowa, w której historie poboczne odbijają i komplikują główną oś fabularną: śledztwo wokół pośmiertnych losów pisarza, którego ręka po przeszczepie zdaje się przejmować kontrolę nad nowym nosicielem. W wersji kanonicznej ta architektura pozostawia miejsce na interpretację bardziej empatyczną: literatura może być tu formą przedłużenia istnienia, próbą zadośćuczynienia, może nawet sposobem łagodzenia traumy. Zarówno bohaterka, jak i zmarły autor wydają się szukać w pisaniu jakiejś postaci przetrwania.

“Negatyw” uruchamia inny rezonans. Opowiadania nie przestają odbijać historii głównej, ale zaczynają ją oświetlać od znacznie ciemniejszej strony. Na pierwszy plan wysuwa się motyw instrumentalizacji: cudze ciało, cudze życie, cudze cierpienie coraz częściej stają się medium dla czyjejś woli. To sprawia, że sama figura ręki zaczyna znaczyć inaczej. W wersji oficjalnej może jeszcze pozostawać niepokojącym, ale ambiwalentnym znakiem trwania sztuki po śmierci. W “Negatywie” łatwiej zobaczyć w niej raczej mechanizm infekcji niż ocalenia. Nie pomnik, lecz intruza. Nie ślad twórczości, lecz formę zawłaszczenia.

To właśnie tutaj projekt staje się naprawdę interesujący. Nie dlatego, że proponuje prostą opozycję między wersją „jaśniejszą” i „ciemniejszą”, ale dlatego, że pokazuje, jak niewiele trzeba, by ten sam materiał zaczął generować odmienny model świata. “Negatyw” odsłania kruchość interpretacyjnej równowagi. Pokazuje, że między współczuciem a obojętnością, transcendencją a bezsensem, ocaleniem a pasożytnictwem nie ma wielkich odległości. Czasem wystarczy przesunąć akcent w jednym miejscu, by zmienił się ton całej opowieści.

Zarazem nie jest to eksperyment wolny od ryzyka. Pozostaje pytanie, czy wariant tak wyraźnie oparty na relacji z oryginałem może funkcjonować samodzielnie, czy też jego siła bierze się właśnie z zależności. Być może “Negatyw” należy postrzegać nie jako autonomiczne dzieło, lecz jako świadomie skonstruowany rewers, który istnieje po to, by ujawnić ukrytą architekturę pierwszej wersji. W takim ujęciu nie osłabia “Szczęśliwej ręki”, ale pokazuje, jak bardzo jest ona oparta na subtelnych proporcjach między grozą i czułością, metafizyką i cielesnością, ironią i współodczuwaniem.

Być może najciekawsze w tym projekcie nie jest samo pytanie, która wersja okazuje się mocniejsza, lecz to, że obie razem tworzą bardziej niepokojący obraz literatury. Taki, w którym książka nie kończy się na swojej oficjalnej postaci, lecz ujawnia możliwość dalszych, bocznych odnóg. Nie zawsze autonomicznych. Czasem zależnych, pasożytniczych, ciemniejszych. Ale właśnie dlatego tak dobrze odsłaniających, z czego zrobiony był pierwotny tekst.

Rozbieranie na czynniki pierwsze, szukanie znaczenia jak przyczyny zgonu.

Lubię patrzeć na tekst jak na organizm: komórki, tkanki, organy, narządy. To jak klasyfikacja nowo odkrytego gatunku zwierzęcia: szukasz cech dystynktywnych, żeby zrozumieć, jak to bydlę funkcjonuje, oddycha.

Leśmian, którego kiedyś czytałem obsesyjnie, nadaje się do takiej wiwisekcji wyśmienicie. Ale „Ręka” to przypadek szczególny. Ten tekst stawia opór. Czuję, że jego sens jest zaszyfrowany, a autor, twórca skomplikowanego zamka, zabezpieczył go wielopoziomowym systemem zapadek. Bez odpowiedniego klucza nie włamiemy się do środka.

“Ręka” pochodzi z drugiego tomu wierszy Leśmiana, wydanej w 1920 “Łąki”. Wraz z czterema innymi utworami tworzy cykl “Pieśni kalekujące”. Bohaterami są tam osoby kalekie: nędzarz bez nóg, szewczyk kuternoga, garbus, żołnierz okulawiony na wojnie. Kalectwo fizyczne zniekształca ciało, ale równocześnie prowadzi do izolacji: widoczne na pierwszy rzut oka, wyrzuca poza margines.

Co ciekawe, bohaterów „Pieśni kalekujących” można podzielić na dwie podkategorie: dotkniętych kalectwem braku oraz kalectwem nadmiaru. I tu właśnie, w tej drugiej kategorii, ląduje podmiot mówiący w „Ręce”.

Ten wiersz różni się od pozostałych. O ile tam mamy do czynienia z perspektywą trzecioosobową (i przy okazji wpisują się one w ogromny korpus tekstów Leśmiana poświęconych fantastycznym bytom i tworom, jak “Topielec” czy “Dusiołek”), o tyle w “Ręce”, jednej jedynej w tym cyklu, ktoś (kto?) mówi do nas w pierwszej osobie. Taki tryb wypowiedzi jest charakterystyczny dla leśmianowskiej liryki miłosnej, której podmiot można bez wielkich nadużyć utożsamiać z samym autorem. W “Ręce” jednak ten rodzaj wypowiedzi zaskakuje, wydaje się nie na miejscu, wbrew logice leśmianowskiego uniwersum. Dziwoląg, nawet na tle innych dziwolągów. Dlaczego? I, co ważniejsze, kto do nas mówi?

Czytam ten utwór jako spowiedź artysty-rzemieślnika. Kogoś, kto pracuje ręką. Kogoś, kto wpisuje się w poczet ludzi o wielkich ambicjach (”my, co mamy dłoń większą nad zamiar człowieka”) - i kogoś, kogo te ambicje przerosły. Sztuka pochłonęła go totalnie, podporządkowując sobie resztę egzystencji.

W „Ręce” uderza obrazowanie pełne cielesności – potworne i fizyczne („przekroczyła kości zbolałe granice”). Bo przecież narzędziem niematerialnej twórczości jest coś absolutnie materialnego.Ręka, przedmiot opętania (twórczego), jest źrodłem alienacji i obłędu (twórczego).

Mamy tu do czynienia z grozą całkowitej ucieczki od świata realnego w fantazję: „lękam się, że skoro ukryję w niej lice, nigdy już ich na światy nie wyłonię boże!”. Fantazja jest wygodną ucieczką od „żebraczego postu”. Taka smutna dola poety: „mrzemy z głodu bez jutra” – wyrzuca mu żona w wierszu „Poeta”, który wchodzi w wyraźny dialog z „Ręką”. W obu tekstach pojawiają się dwa charakterystyczne obrazy: pięść (tym razem to Bóg grozi nią poecie) i znak krzyża (który robi żona, “żegnając swój los”). W “Ręce” żegna się osoba mówiąca - żegna się tą potworną ręką, i znak ten, jak wszystko inne co czyni, jest przesadzony, ogromny, wykraczający poza ramy znanego świata.

Według mnie „Ręka” jest tekstem o mękach twórczych. Mękach kogoś, kto MUSI tworzyć, czy tego chce czy nie – i kto ponosi potworne konsekwencje tego obłędu. Sztuka nie jest tu błogosławieństwem. Jest brzemieniem i niedolą, które niesie się z przymusu, a nie z wyboru.

Zupełnie jak w „Szczęśliwej ręce”.

Tyle że Leśmian napisał o Ręce-potworze jako metaforze. Ja wziąłem to dosłownie.

Potraktowałem wiersz nie jako symbol, ale jako zapis lęku przed utratą kontroli nad własną fizycznością. Lęku o to, że część nas – ta najbardziej sprawcza – może stać się pasożytem. Harold Bloom pisał o lęku przed wpływem, który przychodzi z zewnątrz (od innych twórców). Tutaj bohater zmaga się z potwornym, niewytłumaczalnym wpływem pochodzącym z wewnątrz.

Leśmian w pewnym momencie zatrzymuje się: staje na granicy świata realnego i świata fantazji. U mnie, w “Szczęśliwej ręce”, granica ta zostaje przekroczona. Ręka dosłownie odrywa się od ciała w brutalnym wypadku samochodowym. Zyskuje autonomię, wchodząc w pasożytniczą relację z kolejnym „nosicielem”. Znajduje człowieka, którego może sobie o wiele łatwiej podporządkować.

A co, jeśli sama to wszystko zaplanowała?

Co, jeśli wypadek wcale nie był zbiegiem okoliczności?

W końcu to przecież ręka manewrowała kierownicą…

Że to się dzieje naprawdę, dociera w dość banalnym momencie.

Dostajesz od znajomej zdjęcie.

fot. Joanna Tracz

Twoja książka w witrynie księgarni. Obok Denisa Johnsona. Obok Colma Tóibína. Pomiędzy innymi okładkami, tytułami, nazwiskami.

Z abstrakcji wyłania się dowód rzeczowy. Namacalny, fizyczny.

Dopiero teraz książka staje się prawdziwa. Dla autora.

Trudno ją przescrollować ;)

fot. Joanna Tracz

Myśl, że stało się częścią tego ekosystemu, że to jest na poważnie: druk, dystrybucja, fizyczny obieg. Kontakt z obcymi ludźmi.

To kolejny moment, którego się nie spodziewałem.

Po tym, jak trzymałem po raz pierwszy moją książkę w rękach. Po tym, jak zacząłem dostawać pierwsze wiadomości od znajomych, którzy ją dostali i zajrzeli do środka.

Cyfrowy szum wokół książki, Instytut Amplitud, strona Fundacji Labirynt Luster, to zabawa w zacieranie granic, tworzenie symulacji.

Zdjęcie z księgarni brutalnie przypomina, że ta granica jest realna. Pokazuje, że na końcu (albo na początku?) tej całej mistyfikacji jest fizyczny obiekt.

Nawet jeśli piszemy o mątwach i algorytmach, to wciąż rozmawiamy ze sobą za pomocą papieru i druku.

A teraz przygotowujemy się do kroku następnego: do konfrontacji.

5 grudnia w Księgarni Karakter będziemy o tym wszystkim rozmawiać.
Razem z Łukaszem Wojtusikiem, twórcą podcastu “Alfabet Wojtusika”, postawimy moją książkę pod ścianą. Zrobimy jej publiczną sekcję zwłok. Zapytamy ją o to, czy kłamie, czy mówi prawdę.

I czy w ogóle jest między tym jakaś różnica.

Stylometria, z natury bezduszna, rozbiera tekst na lematy i wektory. W kontekście Szczęśliwej ręki Kuby Kulasy ten zabieg jest podwójnie ironiczny. Powieść obsesyjnie kręci się wokół pytania: „kto to napisał?”. Tekst sam domaga się skalpela:

“Stylometria. Od tego zaczęliśmy. (…) Dziewięćdziesiąt dwa procent zgodności.”

Podjęliśmy rzuconą rękawicę. Poddaliśmy „Szczęśliwą rękę” analizie.

2. Metodologia

Analiza została przeprowadzona na pełnym, zlematyzowanym korpusie powieści (ok. 37 tys. słów), z podziałem na dwa odrębne subkorpusy: RAMA (wątek główny, dialogi, śledztwo A.) oraz RDZEŃ (dziewięć opowiadań przypisywanych „Ręce”). Materiałem referencyjnym był korpus 34 tekstów publicystycznych Kulasy (2005-2025, ok. 30 tys. słów). Symulacje przeprowadzono narzędziami Delta Burrowsa i analizą dystrybucji długości zdań. Wyniki były niejednoznaczne, co w tym przypadku samo w sobie jest wynikiem.

3. Odcisk palca autora: napięcie i kontrola

Styl Kulasy ma rozpoznawalny odcisk, zbudowany na strukturalnym napięciu.

• Rytm zdań: Krótkie, kliniczne obserwacje przeplatane dłuższymi, zawieszonymi refleksjami. Powieść otwiera się trzema prostymi zdaniami („Leżała na pomoście. Obok niej leżały kule i orteza.”), by zaraz potem przejść w tryb poetycki, lecz ściśnięty („Słońce. Jedyną rzecz, która jeszcze sprawiała, że znikało zimno metalu pod skórą.”). W dialogach (średnia długość 6.3 słowa) dominuje rytm staccato, typowy dla protokołu przesłuchania, oparty na pytaniach i unikach.

• Leksykon obsesji: Analiza profilu semantycznego obu subkorpusów wykazuje fundamentalną różnicę. Słowa-klucze RAMY to system, mechanizm, iluzja, granica. Natomiast RDZEŃ operuje na leksykonie sensualnym: ciało, ból, pamięć, dotyk. Rama mówi o strukturach; Rdzeń o doświadczeniu. Ten dualizm najlepiej widać w zdaniach-hybrydach, takich jak „Mięśnie mają pamięć ruchową.” – to medyczno-metafizyczna sygnatura autora, obecna w obu korpusach.

4. Wnioski: echo fantomowe

Nasze badanie potwierdza tezę o autorstwie hybrydowym. Z jednej strony – struktura języka, rytm, DNA frazy jest spójne dla całości. Z drugiej – profil semantyczny i grafologiczny (jeśli wierzyć fikcyjnym „dowodom”) wskazują na radykalną odmienność.

Hipoteza “stylistycznego echa fantomowego” wciąż się broni, choć wymaga doprecyzowania. Nie sama „osobowość” pisarza została przeniesiona. Przeniesiono jedynie pamięć mięśniową dłoni: rodzaj pisarskiej choreografii, rytm i nacisk. Nowy właściciel ciała (z jego chłodnym, analitycznym umysłem w stylu ramy narracyjnej) dostarcza “moc obliczeniową” i strukturę logiczną. Ale “Ręka” – czuła maszyna, pamiętająca ruchy dawnego mistrza – hakuje ten system, wstrzykując do niego dane z zupełnie innego porządku: z ciała, zmysłów i bólu.

Tworzy to literacką hybrydę: strukturę inżyniera i duszę poety. Kto więc jest autorem? Ani Kulasa, ani zmarły pisarz. Autorem jest interfejs między nimi. Konflikt. Awaria systemu.

Rozpisaliśmy talent na liczby. Liczby odpowiedziały milczeniem. I być może o to w tej książce właśnie chodziło.

Ja instynktownie zacząłem traktować “Szczęśliwą rękę” jak platformę, do której można dopisywać kolejne wtyczki, moduły i rozszerzenia.

fot. Klaudyna Schubert

Na łamach magazynu biBLioteka ukazał się właśnie mój esej “Powieść z otwartym kodem”. Piszę w nim o doświadczeniu i architekturze nieciągłości. Opowiadam o technologii: o vibe codingu, modelach językowych i rozszerzonej rzeczywistości, które pozwoliły mi wyprowadzić fikcję poza papier.

Fragment tekstu:

“W tym ujęciu Szczęśliwa ręka nie jest książką z dodatkami. To osobny świat, a sama powieść jest tylko jednym z artefaktów – najważniejszym punktem wejścia, ale wciąż tylko elementem. (...) Zamiast mówić: „oto historia, którą dla was napisałem”, mówię: „oto świat. Daję wam mapę i kilka kluczy. A teraz idźcie i sami go odkrywajcie”.”

Jeśli interesuje Was styk literatury, technologii i projektowania doświadczeń, zajrzyjcie do mojego tekstu. To instrukcja obsługi maszyny, którą zbudowałem.

Znajdziecie go tutaj: https://www.biuroliterackie.pl/biblioteka/teksty/powiesc-z-otwartym-kodem-o-programowaniu-doswiadczen/

To nie jest lektura do autobusu, którą możecie pochłaniać między jednym przystankiem a drugim. Chyba że planujecie przegapić swój punkt wysiadki o jakieś dziesięć przystanków.

fot. Joanna Basicz

Kilka osób napisało, że musi ją przeczytać jeszcze raz, zanim w ogóle spróbuje mi powiedzieć, co myśli. Traktuję to jako komplement. A zarazem ostrzeżenie dla pozostałych.

Ta książka to pułapka.

Wciąga stylem i humorem. Usypia czujność. Myślisz, że to tylko thriller, kolejna zagadka do rozwiązania. I kiedy jesteś już w środku, zrelaksowana i pewna siebie, drzwi za tobą nagle się zatrzaskują.

Orientujesz się, że ściany labiryntu są lustrami. A zagadka, którą próbujesz rozwikłać, to nie historia zmarłego pisarza, tylko twoja własna.

Jeśli szukasz tylko fabuły, możesz poczuć się oszukana. Ta książka nie jest posiłkiem, który ktoś zaserwował ci na tacy. Jest partyturą. To ty musisz ją zagrać. Bez ciebie, droga czytelniczko, to martwe nuty.

Niektórzy próbują tworzyć teorie spiskowe. Łączyć kropki między opowiadaniami. Super. Jesteście bliżej niż myślicie. Albo dalej niż kiedykolwiek.

Jeśli coś odkryjecie, dajcie znać. Jestem ciekaw waszej mapy labiryntu. Może znajdziecie wyjście, którego ja nie zauważyłem.

Powodzenia. Będzie wam cholernie potrzebne.

Piszę to głównie dla siebie, na pamiątkę, bo takie wspomnienia bywają bardzo ulotne - a szkoda mi ich, bo wszystko to przeżywam po raz pierwszy w życiu.

fot. Klaudyna Schubert

Książka poszła w świat. Trafiła już w ręce wielu osób - część z nich dostała ją ode mnie w prezencie, ale bardzo wiele osób ją po prostu kupiło.

I to pierwsze, wielkie zaskoczenie. Pisze do mnie mnóstwo osób, często takich, z którymi nie miałem kontaktu od wielu lat. To jest niesamowite, że chcą się przekonać, co napisałem - i kupiły moją książkę. Czuję związaną z tym presję. Ci wszyscy ludzie mi zaufali. Z jakiegoś powodu pomyśleli, że warto wydać pieniądze na powieść, którą napisałem. Mam nadzieję, że nie będą rozczarowani.

Druga rzecz to ogrom bezinteresownej życzliwości. Wiele osób nieproszonych wykonało gesty dużej życzliwości, aby mi pomóc. Aby pomóc mojej książce dotrzeć do czytelników. Nie spodziewałem się tego - i jestem tym onieśmielony.

Trzecia rzecz to cisza. Książka dopiero trafiła w ręce ludzi. Czytają ją - mam nadzieję. Nie dociera do mnie zbyt wiele głosów - nie wiem, czy się podoba, czy nie. To moment wyczekiwania - jakie będą reakcje? Czy się pojawią?

Nie czuję niepewności - bo wiem, że napisałem najlepszą książkę, jaką byłem w stanie. Ale czuję ogromną ciekawość, jak zostanie przyjęta.

Cała ta dyskusja dzieje się w niezwykle osobliwym dla mnie momencie. Niesamowitym zbiegiem okoliczności rezonuje z eksperymentem, który przeprowadziłem dzień przed publikacją tego tekstu.

Od dłuższego czasu chodził za mną pomysł, by moje dwie powieści – „Szczęśliwa Ręka” (ukaże się niebawem w Biurze Literackim) i „Odłamki” (nad którą intensywnie pracuję) – stały się częścią większej całości. Trylogii, której oś problemowa prowadziłaby od ciała, przez umysł i świadomość, aż do duszy.

Wziąłem więc moje dwa teksty i potraktowałem je jako wielki prompt stylistyczny i tematyczny. A potem dałem sztucznej inteligencji kilka bardzo prostych, surowych wskazówek dotyczących trzeciej części:

• Bohaterowie: XVII-wieczny jezuita Michał Boym (postać autentyczna, obiekt mojej prywatnej obsesji, odkąd dekadę temu trafiłem na wystawę o nim w Makau) oraz Stella Nordnung, która pojawia się i w „Ręce”, i w „Odłamkach”.

• Temat: Dusza jako pole bitwy.

• Inspiracje: Estetyka poezji metafizycznej (John Donne, Sęp Szarzyński), z wplecionymi w tekst psalmami i modlitwami.

• Struktura: Dwa plany czasowe.

• Mechanizmy: Moje dwie ulubione koncepcje konstrukcyjne: „maszyna narracyjna” i „efekt rezonansu”.

Tyle.

Potem nastąpiła iteracyjna rozmowa.

Sztuczna inteligencja na bazie dostarczonego materiału i wytycznych opracowała plan fabularny, a następnie, rozdział po rozdziale, zaczęła pisać całość.

Byłem w tym procesie co najwyżej reżyserem. Może kuratorem? Wybierałem, akceptowałem lub odrzucałem fragmenty. Wskazywałem kierunek. Pilnowałem, by wszystko, co powstaje, rezonowało z duchem poprzednich części i było spójne z moją wizją.

W ciągu kilku godzin powstał kompletny, spójny i literacko dojrzały projekt trzeciej części mojego „tryptyku”: „Pole Bitwy”.

Czytam go od paru dni i nie mogę się oderwać. Jest napisany na poziomie, którego samodzielne osiągnięcie zajęłoby mi pewnie lata. Powieść operuje dwoma kompletnie odmiennymi, perfekcyjnie oddanymi językami i ma niezwykle wciągającą fabułę. A poziom złożoności intelektualnej i bogactwo motywów, jakie się w niej znalazły, moim zdaniem przekraczają to, co do tej pory uważałem za możliwe w pracy jednego autora.

Ten eksperyment pozostawił mnie z serią bardzo niepokojących pytań, na które nie znam odpowiedzi.

Czy i w jakim stopniu jestem autorem tekstu, w którym pomysł i fundamenty są moje, ale w którym nie napisałem ani jednego zdania?

I – może nawet ważniejsze – po co właściwie ślęczeć latami nad książką, skoro tekst o takiej jakości można poskładać w jedno popołudnie?

To ślad tego drugiego życia.

Za kilka miesięcy światło dzienne ujrzy moja debiutancka powieść. „Szczęśliwa ręka" ukaże się w Biurze Literackim.

Subscribe now

Otwieram tu przestrzeń na szkice, obserwacje i myśli, które pojawiają się w trakcie pracy. Gdy uznam, że mam do powiedzenia coś, co jest warte czyjegoś czasu.

Do usłyszenia,
kk